Samen met haar compagnon liep zij rond in het voormalig
pomphuis van het Amsterdamse waterleidingbedrijf in Westerpark, een buurt dat
toen een beetje achenebbisj was. Wat zij zag was niet alleen een mooie, grote
ruime maar vooral een restaurant, zoals in Parijs. Ondanks dat een ieder haar
voor gek verklaarde zette zij haar plannen om in daden: in december 1996 opende
zij, samen met haar compagnon, het eerste grote restaurant in Amsterdams: café restaurant
Amsterdam. Het bleek een gouden greep: het restaurant is altijd vol, zelfs na
20 jaar. Velen hebben haar voorbeeld gevolgd.Op vergaderingen werd niet alleen gerookt, er stonden zelfs bekertjes met sigaretten klaar. Zoals nu plastic bekertjes voor water, koffie of thee.
Weer heeft zij iets gedaan wat anderen tot nu toe niet
durfden: op tweede paasdag vertelde zij op de landelijke TV dat op haar terras
niet meer gerookt mag worden. Heel dapper, want er zijn ongetwijfeld klanten
die daar absoluut niet blij mee zijn. Verbieden kan ze niet, maar wel
vriendelijk verzoeken en hopen dat het de norm wordt: niet meer roken op een
horecaterras.
Dit nieuws deed mij denken aan vroeger, toen roken nog wel
de norm was.
Op vergaderingen werd niet alleen gerookt, er stonden zelfs bekertjes met sigaretten klaar. Zoals nu plastic bekertjes voor water, koffie of thee. Ik weet nog de eerste keer dat iemand vroeg of er rookpauzes konden komen, omdat hij last had van die rook. Ik vond dat heel raar, maar hij kreeg zijn zin en er werden rookpauzes ingelast. Ik was er niet blij mee.
Op vergaderingen werd niet alleen gerookt, er stonden zelfs bekertjes met sigaretten klaar. Zoals nu plastic bekertjes voor water, koffie of thee. Ik weet nog de eerste keer dat iemand vroeg of er rookpauzes konden komen, omdat hij last had van die rook. Ik vond dat heel raar, maar hij kreeg zijn zin en er werden rookpauzes ingelast. Ik was er niet blij mee.
Na verloop van tijd werden deze rookpauzes afgeschaft, omdat
men met rokers geen rekening meer wilde houden. Weer wat later mocht er niet
meer gerookt worden in overheidsgebouwen. Gelukkig was ik toen al gestopt, want
anders had ik het er heel moeilijk mee gehad.
De grootste reuring kwam toen er in openbare gelegenheden
niet meer mocht worden gerookt, dus ook niet in de horeca. En zo verschoof de
norm van wel roken naar niet roken. De enige plek die rokers nog hebben is buiten
op straat of op het terras. Behalve dan bij café restaurant Amsterdam, omdat
zij zo dapper is om dat niet meer toe te staan.
En geef toe: roken is zo …….
smaakbedervend!